Wednesday, February 27, 2013

Bijna thuis + praktische informatie

Geliefde lezers!

Na een paar prachtige dagen in het mooie zonovergoten Paraty zit onze outreach er toch echt bijna op. Wij hebben met ons team een geweldige tijd gehad en zien ernaar uit om jullie allemaal weer te zien en al onze verhalen te vertellen!



Aankomst in Nederland
Vrijdag 1 maart komen we aan op Schiphol om kwart voor twee aan (vluchtnummer LH992).


Kerkdienst zondag 3 maart
Op zondag 3 maart geven we een presentatie van onze outreach in de jeugddiensten van de Meerkerk in Hoofddorp. Als je het leuk vindt om daarbij te zijn ben je van harte welkom. De jeugddiensten zijn om 9.00 en 11.30. Een routebeschrijving staat op de website van de kerk: www.meerkerk.nl .


Afscheidsdienst vrijdag 8 maart
Vrijdag 8 maart zijn jullie allemaal uitgenodigd bij onze afscheidsdienst. Hier zullen wij vertellen wat wij allemaal hebben meegemaakt in Brazilië. De dienst is in de Regenboogkerk in Epe, Beekstraat 33. Voor meer informatie kun je kijken op de website van Heidebeek via deze link: http://ywamheidebeek.org/nl/event/verslagdienst-classic-dts-2012/






Tuesday, February 19, 2013

Carnaval in Rio


Vorige week mochten we evangeliseren met Carnaval in Rio. We willen graag wat getuigenissen met jullie delen:

Celine

Evangeliseren tijdens carnaval was geweldig! Carnaval zelf is een leeg, duister feest, maar samen met een team van 600 mensen hebben we leven en licht kunnen brengen. We hebben over Jezus en zijn liefde kunnen vertellen en met velen kunnen bidden. Rond de 500 mensen hebben Jezus aangenomen!

Joni

De tijd tijdens carnaval was echt fantastisch! Met een ‘’leger “ van 600 man, allemaal met een rood t-shirt aan, 3 nachten lang de straat op.

Persoonlijk heb ik het ervaren al een ontzettend krachtig statement dat we maakten.  In 3 nachten hebben ongeveer 500 mensen Jezus aangenomen! En dat tijdens carnaval, de plek waar ik persoonlijk het laatst aan zou denken dat mensen tot geloof zouden komen. Zelf heb ik in de 3 nachten 5 mensen tot Jezus mogen leiden.

Hier is een van de verhalen: we verdeelden ons over een plein. Mijn vertaler en ik hadden allebei gelijk het idee om naar een van de verkoopsters, die bij een van de marktkraampjes stond, te gaan. Op een gegeven moment had ik het idee dat ik haar moest vragen of ze van zichzelf hield. Ze was even stil en ze toen:  ‘’nee’’. Ik heb toen iets van mijn eigen leven kunnen delen en verteld hoe God haar ziet, hoe waardevol ze is, hoe mooi ze is. Ze begon te huilen en zei dat ze nog nooit aan iemand had kunnen vertellen dat ze zo vaak negatieve gedachtes over zichzelf had. Ik vroeg haar of wij voor haar mochten bidden. Dit wilde ze heel graag. Tijdens het gebed vroeg mijn vertaalster of ze Jezus aan wilde nemen. Dit wilde ze heel graag! Ze bad het gebed om Jezus aan te nemen na. Het was mooi om te zien dat haar gezicht totaal veranderd was: van een verdrietige blik naar een vrolijk en blij gezicht. Prachtig!

Alle namen en telefoon nummers van de mensen die Jezus hebben aangenomen zijn opgeschreven. In de komende week zal er door de kerken, waar we mee samenwerkten, contact met iedereen worden opgenomen. Supertof toch?!

 

Dennis:

De laatste avond ging ik op pad met Bruno, een Braziliaan die erg gepassioneerd was over evangeliseren. Hij was vrij direct in zijn benadering en vroeg meestal al snel aan mensen of ze dachten dat ze naar de hemel gingen als God nu over ze zou oordelen. Zo ook bij een groepje jongeren waar we op afstapten. De meesten liepen al snel weg, maar één jongen bleef geïnteresseerd luisteren. Hij vroeg zich af wat ‘je bekeren’ nou precies inhield en toen Bruno hem dat uitlegde besloot de jongen dat hij dat ook wilde. Bruno bad met hem het zondaarsgebed en zo gaf deze jongen deze avond zijn leven aan Jezus. Voor mij was het voor het eerst dat ik hier getuige van was, erg bijzonder!

 

Esther

Carnaval was een zegen! We hebben veel gesprekken met mensen mogen hebben over de liefde van God. Eén gesprek zal ik delen. Sosha, Vitor, William en ik hadden een gesprek met wat mensen bij een busstation, er kwam toen ook een andere man bij staan. Deze man wilde graag met ons praten, en wij natuurlijk ook met deze man. Hij was in tranen. Wij hebben het gehad over Jezus, dat geen enkele zonde je kan scheiden van God. Dat Hij juist daarvoor is gekomen! Hij vond dat heel moeilijk te accepteren. Want zijn zonde was erg groot dacht hij. We hebben uitgelegd dat God je als kind aanneemt en dat het oude voorbij gaat en het nieuwe komt. We hebben voor hem mogen bidden en na ons gesprek bracht hij ons naar een buurvrouw. We moesten ook met haar over Jezus praten: Geweldig om te zien hoe God mensenlevens wil veranderen, en dat Hij zo’n man bij ons brengt.

Rachel

I scrambled up the steps from the metro. Despite the fact that it was 12:48 in the morning I was excited. It wasn’t because of the energy drink I had to stay awake. It was because we were going to the streets of Rio to talk about God. We were going to tell people, lost, broken, drink & drug addicted people who were searching for fulfillment by taking part in one of the largest street parties on the continent: Carnaval.  

I look around at the hyperness of the people around me. Like me they’re dressed in blood red shirts with “Eu te Ama” (I love you) written on the front, with a crown of thorns, a cross and three nails on it. Like me they all came to bring light into Satan’s pit of evil en darkness. We’re an army I thought. An army rising up to follow the call to arms from the commander of the angel armies, our all powerful God. We continued up onto the streets. We proke into our smaller groups en went on our way. We stopped to pray for people or talk with them about God. We obeyed the prompts of the Spirit. Pouring out love, prayer en passion like water. God did miracles in us, through us, just because we let Him use us. Yes we felt totally broken at 5:30 am when we found our way into our beds but we had fire pumping through our veins as we touched the broken hearts of God’s lost sheep, some of whom found their way back to the flock of the Good Shepherd through our prayers en gentle promptings. I, for one, will never forget the people I met, the conversations I heard and the prayers I said. I’ll never stop praising God for what He did.

Jonathan:

Het was 2e kerstdag 1961, ik weet het nog zo goed. Nu, ruim 50 jaar later, waren we bij de carnaval in Rio de Janeiro. Er waren ±500 mensen van over de hele wereld die allemaal een rood shirtje hadden gekregen waarop stond: eu te ama, wat betekent: Ik houd van je. De T van Te was een kruis dat verwijst naar Jezus aan het kruis. Overdag was er een paradijs aan mogelijkheden: Wanneer je wakker werd stond er een café da manha-tje, vervolgens kon je zwemmen in het grote, geweldige zwembad, voetballen, nieuwe vrienden maken of gewoon slapen en dat was geweldig. ’s Avonds hadden we dan een dienst met de 500 man waarbij iedereen enthousiast gemaakt werd voor de nacht waarin een heel rood leger van God op de straat zou gaan vertellen over Jezus. De sfeer onder de mensen was geweldig. Iedereen was ontzettend gemotiveerd en gepassioneerd en de hele kerk ging dan ook los tijdens de worship die geleid werd door een fantastische band (wij mochten ook een keer kort spelen, awesome). En dan kwam het moment dat het rode leger losgelaten werd. Het was mooi om te zien hoe de een nog liever wilde praten dan de ander en er zijn dan ook een hoop mensen op de straten van Rio tot de Heer gekomen. Weer een mooie en leerzame ervaring rijker. Nu nog heel even knallen voordat de outreach afgelopen is.

Sosha:

Het voelt nog kort geleden maar het is alweer een week geleden dat wij mochten evangeliseren tijdens de carnaval. Wat was dat een gave ervaring. Ik heb zo intens genoten van het hele project. We hebben zoveel gepassioneerde en leuke mensen mogen ontmoeten met wie we de straten op gingen. Op de straten zelf kwamen we genoeg mensen tegen die niks liever wilden dan gebed, een goed gesprek of zelfs een ontmoeting met Jezus. 3 Nachten lang de straten op was fysiek gezien slopend maar geestelijke gezien zo opbouwend en bijzonder. Ook de worship in de kerk voordat we de straten op gingen was een ervaring op zich. 500 mensen die dansen, zingen en los gaan voor God: Brazilian style! Ik ben heel dankbaar dat ik dit mee mocht maken. Deus é bom!

 Zoals jullie allemaal kunnen lezen hebben we erg genoten van Carnaval. Momenteel zijn we bezig met de allerlaatste dagen van ministry. Deze zaterdag zullen we naar Paraty vertrekken waar we onze afsluiting hebben.

Friday, February 1, 2013

Genieten in Holambra


Hallo trouwe bloglezers!

Allereerst willen we jullie graag bedanken voor alle lieve, leuke post die we deze week hebben 
ontvangen. We vonden het leuk om te zien dat jullie zo met ons meeleven en aan ons denken!
Joni
Momenteel zitten wij in het prachtige plaatsje: Holambra. We hebben hier een eigen huisje midden op het platteland. Het is hier weer totaal anders dan de twee grote steden waar we hiervoor zaten. Ons huis is op loopafstand van het project Lar Feliz. Lar Feliz bestaat uit meerdere opvanghuizen voor kinderen en tieners die door hun thuissituatie niet thuis kunnen blijven wonen. Het is opgezet door Paul en Jill van Opstal, onze contactpersonen.

Celine
Jonathan
We zijn vaak bij Lar Feliz. Elke avond eten we samen met de verschillende groepen kinderen en spelen daarna met hen. Ook overdag doen we verschillende dingen met hen. Zoals vissen en voetballen met de tienerjongens, knutselen met de kids en cakejes bakken met de tienermeiden. Vanochtend zijn we met de allerkleinste kinderen naar de boerderij geweest. Vooral de struisvogel vonden de kinderen erg indrukwekkend!

Theo
Esther
Veel kinderen hebben behoorlijk wat meegemaakt thuis. Het is bijzonder om te zien dat de kinderen bij Lar Feliz in een veilige en fijne omgeving terecht komen, waar er goed voor hen gezorgd wordt en zij weer kind kunnen zijn. Als team genieten we van de contacten met de kinderen. Door hen liefde, aandacht en plezier te geven proberen wij ook iets te betekenen voor hen. De kinderen vinden het erg leuk dat wij er zijn.
Sosha
Dennis

Naast dit project zijn we ook bij een afkickkliniek en een bejaardentehuis geweest. In de afkickkliniek hebben wij een korte dienst gehouden. Het was heel tof om ons geloof te delen met hen en samen te bidden. Joni werd tijdens ons bezoek nog geïnterviewd door de lokale tv. Wie weet worden wij nog beroemd!

Rachel
In het bejaardentehuis hebben wij een gezellige middag gehad met de bewoners die allemaal oorspronkelijk uit Nederland kwamen. Wij hebben samen met hen gezongen, spelletjes gespeeld en goede gesprekken gehad.

Christian
Sander
Afgelopen week hebben wij Ulla, een van de medewerkers op Heidebeek, op bezoek gehad. Zij kwam om te kijken hoe het ging met ons als team en als individuen. Het was erg gezellig dat zij er was en wij hebben veel aan haar bezoek gehad. Door haar frisse input hebben we weer nieuwe energie om de komende weken nog veel gave dingen te doen.
Een van de vele mooie kinderen op Lar Feliz

Liefs, Theo en Sosha en de rest van ons sterrenteam.

Sunday, January 20, 2013


Hallo allemaal,

Hierbij weer een update vanuit Brazilië. Inmiddels zijn we al weer bijna twee weken in Belo Horizonte. Op dinsdag 8 januari zijn we met een busje vanuit Sao Paulo hierheen gebracht. Na een acht uur durende rit door een prachtig landschap kwamen we aan op onze nieuwe verblijfplaats: Casa Luzeiro, oftewel Lighthouse. Dit is één van de YWAM huizen in Belo Horizonte. Het huis ligt bovenop een heuvel en dat maakte het laatste stukje van onze reis uiterst interessant, met wegen die soms wel in een hoek van bijna 45 graden omhoog liepen. Eén keer moesten we zelfs een andere route nemen omdat het busje niet tegen de helling op kwam.
     
  
Belo Horizonte (Mooie Horizon) doet haar naam eer aan
En 's avonds is het nog mooier

De dag na aankomst begon hier op de YWAM basis een project genaamd ‘Impact’. Dit is een soort mini-DTS waarbij de studenten ’s ochtends les hebben en ’s middags op outreach gaan in de omgeving. We kwamen hier met de verwachting les te gaan geven aan deze studenten. Dit bleek echter niet het geval te zijn, er werd van ons verwacht dat we gewoon het programma met de studenten zouden mee volgen. Dat voelde voor ons toch wel als een stapje terug naar de lesfase. Daarnaast begonnen we hier ook echt de verschillen tussen de Braziliaanse en Nederlandse cultuur te merken. Alles gaat hier drie tempo’s lager en de eerste dagen hadden we het idee dat we meer pauze hadden dan dat we daadwerkelijk aan het doen waren.

De lokale staf begreep ons probleem wel en na overleg werd besloten dat we extra dingen naast het programma konden oppakken.  Zo hebben we nu bijvoorbeeld toch wat van onze kennis kunnen delen met de studenten door middel van seminars. Jonathan en ik hebben wat verteld over het kruis, Sosha en Christian over discipelschap en Joni en Esther hebben een en ander gedeeld over identiteit. Maandag is het de beurt aan Celine en Esther, zij behandelen dan de kracht van gebed.
Verder steken we ook in praktische zin de handen uit de mouwen. Hier op de basis zijn we bezig met het opknappen van de bibliotheek en een klaslokaal en in de sloppenwijk zijn we begonnen met het bouwen van een huis voor een lokaal gezin. Zij hebben nu een houten huisje op een hele steile helling van zand, wat bij zware regenval voor het nodige gevaar kan zorgen. In kleine groepjes gaan we er afwisselend naar toe met als doel uiteindelijk een stenen huis neer te kunnen zetten.

Theo en Dennis aan het klussen


Joni lest de dorst
Naast onze werkzaamheden als team begonnen ook de activiteiten van de mini-DTS na enige dagen steeds meer vorm te krijgen. De groep is verdeeld in vier interest groups: sports, clowning, arts en recreation. In deze groepjes worden activiteiten voor kinderen uit de buurt voorbereid. Inmiddels hebben we er al een aantal sport- en spelmiddagen opzitten, waarbij we de kinderen zichtbaar hebben kunnen zien genieten van het doorbreken van de dagelijkse sleur.





Het grote moederhart van Celine
Op zondagavond zijn we met de hele basis naar het centrum van Belo Horizonte gelopen om daar te evangeliseren onder de daklozen. De volgende avond zijn we weer terug gegaan, nu alleen met ons team en twee vertalers. We hebben met veel mensen kunnen praten en voor ze mogen bidden. Een deel van de groep is zelfs op ‘huisbezoek’ geweest, een dakloze man en vrouw nodigde ons uit op hun kleedje. Ze waren ontzettend blij met ons, ze hadden nog nooit bezoek gehad, laat staan van een stel Nederlanders.

Zaterdagavond hebben we geëvangeliseerd op de straten in de buurt bij het Rock House, één van de andere YWAM huizen. De afgelopen dagen zijn we druk geweest met het oefenen van een dans en ook zijn onze lenigheid en lef op de proef gesteld met een aantal indrukwekkende acrobaten acts. Hiermee hebben we op straat opgetreden  en ook hebben we met ons eigen team drie dramastukken laten zien. Dit was erg gaaf om te doen. Na afloop hebben we nog met veel mensen gepraat en voor ze kunnen bidden.

Dinsdag gaan we alweer naar Holambra. Daar zal ook onze pastoral visit op bezoek komen. Mochten jullie nog post voor ons willen meegeven dan kunnen jullie dat morgen nog op de bus doen naar Heidebeek.

Groetjes Dennis

Monday, January 7, 2013

Leaving Sao Paulo..

Hey lieve allemaal,

Het is alweer enige tijd geleden dat we iets van ons hebben later horen dus allereerst onze welgemeende excuses hiervoor. Laat ik daarna gelijk even beginnen met jullie allemaal een gelukkig en gezegend nieuwjaar te wensen. Of zoals ze hier in Brazilië zeggen: Feliz Ano Novo!

Sinds onze laatste update is er zo ontzettend veel gebeurd! We hebben echt hele gave dingen mee mogen maken en mogen zien. De afgelopen drie weken hier in Sao Paulo waren voor een ieder van ons een geweldige ervaring en vooral voor ons als team. We hadden ons geen betere start kunnen wensen dan hier in Sao Paulo. Dat is best opmerkelijk als je bedenkt dat Sao Paulo toch wel als een 'moeilijke' stad wordt gezien. Als ik voor mezelf mag spreken, heb ik me hier echt thuis en erg op mijn gemak gevoeld.

Deel van de groep en onze nieuwe vrienden.
Na de eerste dienst voor de daklozen, waar Celine vol enthousiasme over vertelde in de vorige post, hebben we de afgelopen weken twee projecten mogen voortzetten. Een deel van de groep heeft geholpen met het opzetten van een nieuwe kerk middenin het centrum van Sao Paulo voor de zwervers. Deze 'nachtkerk' bevindt zich in een oud gebouw verkregen van de overheid en is door middel van een grote garagedeur aan de voorkant gelijk vanaf de straat binnen te treden. 


Mensen die hun leven aan Jezus geven!
Hier hebben we als geheel team meerdere diensten mogen houden, waarvoor we eerst de straten op gingen om de zwervers uit te nodigen. De opkomst was iedere keer weer verpletterend. Wat helemaal geweldig was, was hoeveel van deze zwervers de afgelopen 2 weken in deze kerk hun leven aan Jezus hebben gegeven. Bijna 30 zwervers hebben voor God gekozen! We stonden af en toe verbijsterd toe te kijken hoe duidelijk en krachtig God aan het werk was. We hebben levens letterlijk zien veranderen! Mensen die eerst nog op de straat leefden, namen Jezus aan, ontvingen een slaapplek en gingen zich actief in zetten in de nachtkerk van contactpersoon Pastor Silvio. Vorige week hebben zelfs 7 van deze daklozen zich laten dopen, waarbij Esther mocht helpen met het dopen.

Met Bin Laden op de foto.
Afgelopen vrijdag hebben we als knallende afsluiter nogmaals een dienst gegeven maar dit keer op een andere plek in het centrum. We zaten vlak naast een bekende 'gang' in Sao Paulo: mensen die gekenmerkt worden omdat ze zich volledig in het zwart kleden en als leider een man hebben die zichzelf Bin Laden noemt en zich ook zo kleedt. We hebben met hem en zijn volgers kunnen praten en dat was erg goed. We kunnen nu dan ook met blijdschap vermelden dat Bin Laden in de kerk is geweest! 

Naast dit project hebben we ook in Kairos mooi werk mogen voortzetten. Paulinho, een van de bewoners van deze Favela, heeft in de week van kerst zijn vrouw verloren. Zij is om het leven gebracht vlak voor de ingang van de sloppenwijk. Zijn leven was hierna een puinhoop omdat hij het risico liep zijn 4 kinderen kwijt te raken omdat de overheid hem niet in staat achtte zijn kinderen goed op te voeden vanwege zijn drugs- en alcoholverslaving. Een deel van het team, namelijk: Christian, Joni, Rachel, Theo en ikzelf, hebben daarna aangeboden zijn huis volledig op te ruimen. Reden hiervoor was de enorme troep en viezigheid waarin Paulinho en zijn kinderen leefden.

Ik denk niet dat het in woorden uit te leggen is wat we in zijn huis hebben aangetroffen en ik vraag me af of ik jullie er überhaupt een plezier mee doe om dat te vermelden hier. Ik zal jullie dan ook maar de verdere details besparen maar jullie mogen van me aannemen dat wij alle vijf nog nooit zoiets vies hadden gezien. Het was onvoorstelbaar dat hier mensen woonden.

Na twee dagen zwoegen hebben we zijn huis weer kunnen omtoveren tot een bewoonbare plek. De eerste dag was Paulinho zelf erg dronken en voelde hij zich slecht maar de tweede dag heeft ook Paulinho zelf actief meegeholpen evenals andere mensen uit de community. De transformatie die zijn huis heeft doorgemaakt is wonderbaarlijk.

Uiteindelijk hebben we van de week gehoord dat hij zijn kinderen mag houden! Het opruimen van zijn huis was bij die beslissing een belangrijke reden. Doordat zijn huis weer opgeruimd was, was de hopeloze situatie van Paulinho weer hoopvol voor hem geworden. Hij werd zelf ook aangemoedigd te veranderen en heeft ingestemd met een afkickprogramma. Hij heeft weer nieuwe motivatie gekregen om zijn leven op orde te krijgen. Het was zo bijzonder om te zien hoe deze praktische hulp uiteindelijk het leven van deze man zo positief heeft veranderd. Ook hierin hebben we overduidelijk Gods kracht en liefde ervaren.

Als laatste wil ik jullie nog graag vertellen over onze laatste dag in Kairos. We hebben met het volledige team een seminar gegeven over identiteit aan de volwassenen uit de Favela. Door middel van een drama, een overdenking van Christian, getuigenis van Jonathan en de liefdesbrief van God probeerden we aan de mensen duidelijk te maken wat identiteit is. We probeerden ze aan het denken te zetten over de dingen waar zij hun identiteit in zoeken. Dit was allemaal heel nieuw voor deze mensen. We zijn in een mannengroep en vrouwengroep uiteen gegaan om dieper op dit onderwerp in te gaan.

Ook de kinderen ontbraken niet bij Kairos!
Joni en ik mochten de vrouwengroep leiden en dat was erg bijzonder. Joni vertelde over leugens die we soms kunnen geloven over onze identiteit en hoe die leugens een effect hebben op ons denken, onze gevoelens en uiteindelijk ook ons handelen. We daagden de vrouwen uit om na te denken over leugens die zij zelf geloofden en om daar ook mee te breken. De vrouwen kregen ieder een masker, geïnspireerd door ons dramastuk 'het masker' dat ook over identiteit gaat, waarop ze ieder een leugen mochten opschrijven. De openheid en eerlijkheid van de vrouwen was zo bijzonder en ontroerend. De een na de ander vertelde geëmotioneerd over leugens die ze geloofden. Leugens als: 'ik ben niks waard' of 'ik ben lelijk' werden vervolgens verbroken door het verscheuren van het masker. Daarna kregen de vrouwen een hart waarop ze de waarheid mochten schrijven. Het was echt mooi om te zien hoe de vrouwen zelf achter de waarheid kwamen. Vol verbazing zei een van de vrouwen tegen haar kindje: 'God houdt echt van mij!'. 

Dit hele seminar was een gezegende middag en een geweldige afsluiting. Ook bij de mannen was de tijd apart heel goed geweest, al was het voor de mannen heel nieuw en moeilijk om zo open te zijn.

Zo zijn we dus aan het einde gekomen van ons verblijf hier in Sao Paulo. Zoals ik al aan het begin zei, konden we ons geen beter begin wensen. God heeft zo duidelijk door ons heen gewerkt en we hebben hele mooie dingen mogen doen. Morgen reizen we verder naar Belo Horizonte en met deze drie weken als begin reizen we met heel veel geloof en hoop door naar de volgende locatie. God is groot en laat zijn grootheid overduidelijk zien! Dus: expect more!

Liefs,

Sosha

Friday, December 28, 2012

Kairos foto's

De wijk mooi maken samen met de bewoners.
Ballonen uitdelen.
Theo en Rachel aan het werk tijdens de kinderdienst.
 

De hele groep bij het project Kairos.
Celine en Joni vermaken de kinderen.
Onze missie!
Sander in zijn element.

Wednesday, December 26, 2012

Ja daar zijn we weer!

Een nieuwe update vanuit het zonnige Brazilië.
Graag vertel ik wat over afgelopen zondag. We hebben toen als team een kerkdienst gedraaid en dit is een geweldige dag geweest. De kerkdienst hielden we in een gebouw waar ex- daklozen verblijven. Nou een beter publiek hebben wij ons niet kunnen wensen! Wauw wat een geweldige, bijzondere mensen, vol passie voor Jezus.
Het thema van de kerkdienst was 'nieuwe hoop'. Joni deed het welkom en dat deed ze geweldig. De eerste halleluja's, amen en obrigada Jesus werden geroepen en dit moedigde ons aan en hun enthousiasme werd ook de onze.
Het worshipteam bestond uit Joni, Sosha, Christian en Esther en ook zij deden het super. De liederen waren welliswaar in het Engels en begrepen zij niet, maar dat mocht de pret niet drukken. Ze klapten, dansten en zongen mee.
Toen volgde het drama 'de spiegel'. Ik zelf speelde hierin de hoofdrol, Soha de spiegel, Rachel een deftige dame, Sander een dronken man, Esther en Jonathan vormde een stelletje en Dennis speelde God. Het drama maakte duidelijk indruk op hen!
Hierna kwam Sander met zijn persoonlijke getuigenis. Super gedaan!
Toen volgde onze voorganger in spé Jonathan met zijn preek. Hij sprak over hoop in welke omstandigheid ook. Een goed onderwerp natuurlijk voor deze mensen.
Aan het einde van de dienst vroeg Theo of er drie mensen waren die een getuigenis wouden doen.
Eén vrouw vertelde hoe God haar van drie ziektes had genezen. Eén man vertelde huilend hoe hij geraakt was door het drama die wij hadden opgevoerd. Hij kon zich erg vinden in de hoofdrol. Hij vertelde dat hij ook altijd een masker had gedragen en hoe hij probeerde zijn leegte te vullen met allerlei dingen. Jezus had uiteindelijk zijn leegte kunnen vullen en hij had geleerd zichzelf te zijn.
De laatste man vertelde dat God hem bevrijd had. Op datzelfde moment vond er een manifestatie plaats. Direct na de dienst hebben wij als team voor bevrijding gebeden. Hij schreeuwde tijdens het bidden, maar uiteindelijke werd hij stil.
De pastoor van de kerk nam ons aan het eind mee om ons op een heerlijke pizza te trakteren!
Deze dag was meer dan een geslaagde dag en wij danken de Heer hiervoor!

Namens het team, bedankt voor jullie gebeden en en meeleven!
Groetjes Celine